"Tak bardzo cię kocham. I tak bardzo nienawidzę wojny. To szalony świat, wszystko może się zdarzyć...(...) Pocałuj mnie. Pocałuj mnie jakby to miał być ostatni raz." ... Poznaj historię romansu najsłynniejszych, filmowych kochanków, których uczucie narodziło się w słynnym lokalu"Rick's Café Americain" w Casablance. Zamieszkaj w pokoju inspirowanym legendarnym melodramatem z lat 50 XX wieku.
Poczuj magię kina w romantycznym apartamencie „Casablanca”. Ciepła kolorystyka wnętrza to gwarancja relaksu i błogiego odprężenia. Apartament składa się z uroczej sypialni z dużym łożem małżeńskim, funkcjonalnej łazienki z prysznicem a także z części kuchennej z wyposażonym aneksem. To, co wyróżnia ten pokój to wnęka na ubrania i duże lustro w przedpokoju.
Przy uroczym, okrągłym stoliku wypijesz filiżankę kawy z ekspresu lub obejrzysz ulubiony film na 50'' telewizorze LCD w technologii LED. Aranżacja pokoju, zdjęcia a także duża fototapeta przedstawiająca filmową parę - Rickiego i Isle, przypadnie do gustu wszystkim zakochanym!
Casablanca to film, który od lat znajduje się w czołówce najważniejszych produkcji w historii kina. Premiera odbyła się w 1942 roku, w samym środku II wojny światowej. Dziś obraz uchodzi za wzorzec romantycznego dramatu z politycznym tłem. Jednak to, co najbardziej fascynuje, to niezwykłe okoliczności jego powstania. Choć Casablanca wygląda jak dzieło perfekcyjnie zaplanowane, w rzeczywistości powstawała w chaosie. Scenariusz zmieniano w trakcie zdjęć. Aktorzy nie znali zakończenia. A wiele kultowych scen było efektem improwizacji i ograniczeń produkcyjnych.
Reżyserem był Michael Curtiz, lecz ogromny wpływ na ostateczny kształt miało studio Warner Bros. Uważa się, że Michael Curtiz kręcił film na podstawie niekompletnego scenariusza i bez pomysłu na koniec. Nie jest to prawda - istniał dokładny scenopis, Curtiz udawał, że nie zna zakończenia. Aktorzy grający w filmie do końca nie wiedzieli, co stanie się dalej z granymi bohaterami. Ingrid Bergman wielokrotnie pytała, którego mężczyznę jej bohaterka ostatecznie wybierze. Nie otrzymała jasnej odpowiedzi. Ta niepewność przełożyła się na autentyczne napięcie widoczne na ekranie.
Kultowe zdanie „Here’s looking at you, kid” nie było pierwotnie zapisane w scenariuszu w tej formie. Humphrey Bogart używał go spontanicznie podczas zdjęć. Studio pozostawiło je w filmie, ponieważ doskonale oddawało relację bohaterów. To przykład, jak improwizacja może stać się częścią filmowej legendy.
Wiele osób występujących w tle to autentyczni emigranci z Europy. Uciekali przed wojną i nazizmem. W słynnej scenie śpiewania „La Marseillaise” emocje były prawdziwe. Dla części statystów scena miała osobisty wymiar.
To nadało filmowi głębi, której nie da się wyreżyserować. Casablanca stała się więc nie tylko opowieścią o fikcyjnych bohaterach, lecz także zapisem realnych doświadczeń ludzi tamtego czasu.
Film trafił do kin niedługo po alianckim desancie w Afryce Północnej. Zbieg okoliczności sprawił, że tytuł stał się wyjątkowo aktualny politycznie. Produkcja zyskała dodatkowy rozgłos, a jej przesłanie o poświęceniu i wyborach moralnych nabrało szczególnej mocy.
Finałowa scena na lotnisku wygląda monumentalnie. W rzeczywistości plan był niewielki. Samolot był atrapą, a część „mechaników” w tle stanowili statyści niskiego wzrostu, aby stworzyć wrażenie większej perspektywy. Mgłę wykorzystano nie tylko dla klimatu. Miała też ukryć ograniczoną przestrzeń scenografii.
Akcja filmu rozgrywa się w Maroku, lecz większość scen powstała w studiu w Kalifornii. Egzotyczny klimat budowano światłem, muzyką i kostiumami. Publiczność uwierzyła w tę iluzję bez wahania.
W jednej ze scen w Rick’s Café Ilsa siedzi przy stoliku z Rickiem. W trakcie rozmowy poziom napoju w jej kieliszku zmienia się między ujęciami. W jednym kadrze kieliszek jest niemal pełny, w kolejnym wyraźnie opróżniony. Chwilę później znowu możemy zaobserwować pełne naczynie.
To opowieść o wyborach, które kosztują. O miłości, która nie zawsze oznacza wspólną przyszłość. Casablanca pokazuje, że wielkie kino może powstać z niepewności i improwizacji. Czas pokazał jednak, że połączenie emocji, polityki i wyrazistych dialogów stworzyło coś wyjątkowego.
