Zakochaj się we wnętrzu, w którym poczujesz się jak w ekskluzywnym salonie jubilera Tiffanego. Odkryj nowojorski świat z lat 60 XX wieku, u boku uroczej Holly Golightly. Zamieszkaj w pokoju „Śniadanie u Tiffany’ego” w eleganckiej, łódzkiej kamienicy - w miejscu gdzie "nie może zdarzyć się nic złego".
"Gdybym znalazła ten apartament, to czułabym się tu jak u „Tiffany’ego”… - tak rzekłaby Holly Golithtly, gdyby tylko zatrzymała się w tym pokoju. To tu w części sypialnianej zrelaksujesz się na wygodnym łóżku, spoglądając na romantyczną fototapetę – popularny kadr z filmu, przedstawiający Holly i Paula.
Gdy uchylisz dwuskrzydłowe drzwi wewnątrz pokoju odkryjesz elegancką łazienkę z prysznicem. Są tam wszystkie niezbędne przybory, których potrzebuje każda szykowna dama będąca w podróży. Do twojej dyspozycji będzie także 50'' telewizor LCD w technologii LED, szybkie WiFi oraz radio.
Śniadanie u Tiffaniego to jeden z najbardziej rozpoznawalnych filmów w historii kina. Produkcja z 1961 roku łączy lekki ton komedii romantycznej z nutą nostalgii i samotności wielkiego miasta. Choć od premiery minęło ponad sześć dekad, film wciąż inspiruje widzów, projektantów mody i twórców popkultury. Historia Holly Golightly stała się symbolem niezależności, marzeń i potrzeby bliskości. Śniadanie u Tiffaniego nie jest jednak tylko opowieścią o romansie. To także portret Nowego Jorku lat 60., studium kobiecej wolności oraz film pełen ciekawostek zza kulis, które dodają mu dodatkowej głębi.
Film powstał na podstawie noweli Breakfast at Tiffany's autorstwa Truman Capote. Pisarz miał jednak inne wyobrażenie o głównej bohaterce. W roli Holly widział Marilyn Monroe. Ostatecznie producenci zdecydowali się na Audrey Hepburn i ten wybór okazał się przełomowy. Aktorka nadała postaci elegancji i delikatności oraz złagodziła też bardziej prowokacyjny ton literackiego pierwowzoru. Dzięki temu film stał się przystępniejszy dla szerokiej publiczności.
Scenariusz znacząco różni się od oryginału. Wątki zostały uproszczone, a zakończenie złagodzone. Hollywood postawiło na romantyczny finał, który lepiej odpowiadał ówczesnym oczekiwaniom widzów.
Jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów filmu jest czarna suknia zaprojektowana przez Hubert de Givenchy. Kreacja otwierająca film stała się symbolem klasy i minimalizmu. Co ciekawe, powstało kilka wersji tej sukni. Jedna z nich została po latach sprzedana na aukcji za imponującą sumę. Styl Holly Golightly do dziś inspiruje projektantów i miłośników mody.
Piosenka „Moon River” w wykonaniu Hepburn stała się jednym z najbardziej znanych utworów filmowych. Kompozycję stworzył Henry Mancini. Producentom początkowo nie podobała się spokojna, nostalgiczna melodia. Rozważano jej usunięcie. Hepburn stanowczo sprzeciwiła się tej decyzji. Utwór pozostał w filmie i zdobył Oscara. Dziś trudno wyobrazić sobie Śniadanie u Tiffaniego bez tej sceny przy oknie.
W filmie ważną rolę odgrywa kot Holly. Zwierzę nie ma imienia, co symbolizuje jej lęk przed przywiązaniem. Co ciekawe, kota grały dwa różne zwierzęta. Jedno z nich otrzymało nawet specjalną nagrodę dla „zwierzęcego aktora”.
Zdjęcia realizowano w autentycznych plenerach Manhattanu. Scena przed salonem Tiffany & Co. była kręcona wcześnie rano, aby uniknąć tłumów. W tamtym czasie rzadko filmowano wnętrza prawdziwych luksusowych sklepów. Produkcja uzyskała wyjątkową zgodę, co dodatkowo podniosło prestiż filmu.
Partnerem Hepburn był George Peppard. Na początku relacje między aktorami nie były idealne. Różnili się temperamentem i podejściem do pracy. Mimo to na ekranie stworzyli wiarygodny duet. Profesjonalizm pozwolił im zbudować subtelną dynamikę między bohaterami.
Mimo dopracowanej formy w filmie można dostrzec kilka błędów. W niektórych scenach zmienia się ułożenie rekwizytów między ujęciami. Dotyczy to na przykład przedmiotów czy samych bohaterów. Przykładem jest scena przyjęcia w mieszkaniu Holly, bohaterka paraduje wśród gości z bardzo długą cygarniczką. Kiedy jednak następuje scena, w której Holly podpala kapelusz jednej z kobiet, cygarniczka jest już krótka - w kolejnym ujęciu jej długość znów powraca do stanu ze scen z początku przyjęcia. Cygarniczka jest teleskopowa, co widać na kilku ujęciach w filmie.
